Marathon rot

Rotterdam, 24-10-2021 | Het is gelukt! Wat een feest was het! Een week later, de pijn in mijn benen is allang voorbij, maar ik zit ik nog steeds met een grote glimlach na te genieten... Op 17 juli begon ik met het programma “100 dagen” van Sportrusten. Ik wilde nog één keer een marathon lopen. Mijn eerste 2 marathons waren niet super...De eerste keer niet fit (4:34u), tweede keer erg warm (4:18u). Ik was benieuwd of het trainingsschema van Sportrusten wat voor mij zou zijn. Een persoonlijk trainingsschema op basis van mijn maximale hartslag en snelste 10km tijd.

Vier keer per week trainen, verschillende hartslagzones, verschillende afstanden maar niet meer dan 14 kilometer; 100 dagen, 54 trainingen, 520 kilometer, 52 uur en 18 minuten. Het was goed vol te houden en leuk om te doen. Langzamerhand ging ik steeds makkelijker lopen en ik voelde mij superfit. Kortom: na 99 dagen was ik er klaar voor en had ik er enorm veel zin in! Op 16 oktober liep ik de 10km bij de 2Bruggenloop, een laatste testloop, bijna net zo’n mooi feest als in Rotterdam;)

Zaterdagmiddag ging ik met Vera en Ingrid naar Rotterdam. Na veel gedoe met het appartement (bleek niet te bestaan;), bellen met Booking.com in een echt Rotterdams café ("De twee Biljarts", compleet met Perzisch tapijten op de tafel en authentiek Rotterdamse stamgasten), konden we uiteindelijk terecht in een prima hotel vlakbij de Erasmusbrug. Daarna snel het startnummer ophalen en naar de gereserveerde pizzeria (tjokvol, pasta's waren er niet meer, dan toch maar aan de pizza... sorry voor het wachten en de verbrande en foute pizza's, met 3x gemberthee om het goed te maken).

En toen was het eindelijk zondag 24 oktober 2021! Hier had ik zoveel zin in, en ik was zo benieuwd hoe het zou gaan en of het me zou lukken. Lekker geslapen, mooi op tijd wakker, rustig eten, startnummers opspelden en gaan. Doel van vandaag: lekker lopen, niet wandelen, en dan dus ook graag een PR. En natuurlijk vooral: Genieten!

Vera en Ingrid brachten mij naar het startvak en zongen samen met mij mee met Lee: “You never walk alone!” Geweldig…het eerste genieten was alvast gelukt. Daarna lieten ze mij achter en gingen ze snel mijn tasje wegbrengen om vervolgens met de metro naar Wilhelminaplein te gaan voor de eerste aanmoediging. Wat een helden!

Ik kon nog even rustig een banaan eten en naar de wc en daarna naar voren naar de start. Nog even kort gekletst met Frans die in hetzelfde startvak stond. Succes!

248676244 219458006949286 2077625051325032645 n

10:21u. Starten maar! Hartslag moest rond 140 blijven volgens Sportrusten...maar ik was toch een beetje eigenwijs, en lette misschien iets teveel op het tempo in plaats van de hartslag. De pacers van 4:00u liepen voor mij, eerst maar eens proberen daar in de buurt te blijven;). Het voelde meteen goed: 2 stappen inademen, 3 stappen uitademen. Hartslag 148 (iets te hoog;), tempo rond de 5:35 per kilometer over de Erasmusbrug. Na de brug stonden Vera en Ingrid al te juichen (ze hadden het allemaal nèt kunnen redden, super!) Ik liep op/in de wolken. Hoewel…de lucht was strakblauw! Perfecte omstandigheden, ik voelde me superfit. De pacers van 4:00u zag ik steeds iets verder weggaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik genoot van het publiek en van het heerlijke weer.

Bij Slinge waren er weer enthousiaste supporters voor mij. Vera en Ingrid hadden de anderen gevonden die ook naar Rotterdam waren gekomen: Erik, Peter, Carel, Jolanda en Frederieke. Dit is een mooi punt waar het publiek de lopers twee keer kan zien (en andersom;). Tempo (en hartslag!) gingen hier meteen iets omhoog. Hier was ik al op 14 kilometer, mijn trainingsafstand, al 1/3 deel gehadJ.

Nog een poosje nagenietend van dit onthaal ging ik langzamerhand op de Erasmusbrug af. Ik wist dat dit een lang eind was, de vorige keren dacht ik steeds "waar blijft die rotbrug nou?". Maar nu was ik voorbereid en wist ik dat het nog even duurde. Tempo kon ik aardig vasthouden, maar mijn benen gingen eigenlijk al best pijn doen... Maar ik kon me richten op mijn ademhaling en bleef genieten van de zon en van het publiek. Voor de brug stond Rietje, ze zei dat het er goed uitzag, dus daar kon ik mooi mee verder. Op de brug had ik het wel zwaar, hij was toch iets langer dan ik me herinnerde. Maar het blijft toch een prachtige brug, niet zeuren, je bent al over de helft! Intussen steeds braaf mijn gelletjes genomen, met een paar slokken water. Hier had ik niet mee geoefend, dus een beetje spannend, maar het ging goed!

Na de brug voelde ik m’n benen steeds meer pijn doen, maar ik wist dat ik hiermee gewoon door moest/kon lopen. Vooral de tunnel bij Blaak was zwaar, ik begon nu echt af te zien, en ik wist dat het bos nog moest komen, waar ik de vorige keren stukken gewandeld had. Dat ging nu niet gebeuren! Het publiek werd steeds enthousiaster en pepte me steeds weer op. Ik had lol om de man die ergens op een rustig plekje in z’n eentje bovenop een keukentrapje stond, een stevige parcoursbewaker die helemaal uit z’n dak ging en iedereen aanmoedigde “we hebbe de zon mense!”, en een lopende lantaarnpaal die ik inhaalde. En ik dacht maar steeds “wat een feest is dit!”

In het Kralingse bos heb ik veel mensen ingehaald. Zij gingen wandelen, ik niet! “Tyfusbos” hoorde ik iemand zeggen. Ik dacht: valt wel mee, het loopt hier een beetje omlaagJ. Aan het eind van het bos stonden ineens Stefan en Lisa. Ze zagen mij op t laatste moment, ze stonden daar net 10 tellen… Een eindje verderop stonden ze er weer en gingen ze een stukje meelopen, heerlijk! En een kilometer verder stonden Wouter en Anne. Wouter rende ook een stukje mee. Ook zij vonden dat het er (nog steeds) goed uitzag, dat ik het zo goed deed en dat ze trots op me waren, dat gaf me weer even vleugels.

En daar stonden ook weer de loopmaatjes met z’n allen te juichen. Nu was het nog maar een kilometer of 4, dit ging me lukken! Niet gaan wandelen, proberen nog wat tempo te maken. Mijn hartslag zou hier wat op mogen lopen, maar mijn benen waren het daar niet mee eens.

Voordat ik de Coolsingel op ging stond Rietje daar nog even. “Gaat goed! Nog even volhouden!” ofzoiets…

Die Coolsingel was nog best lang. Waar bleef die finishboog? Gewoon doorlopen, een eindsprintje nog? Nee, niet te hard, ik voel de kramp in m’n kuiten opkomen! Rustig aan nu, genieten van dit moment, handen omhoog, YES!!!

En daar stond de burgemeester van RotterdamJ Hij gaf me een hand en ik maakte een foto. Ik was zooo enorm blij!. 3x14 kilometer (en nog een klein stukje;). 4:08:20!

WAT EEN FEEST!

Met dank aan alle supporters, in Rotterdam en op afstand… Dit was mijn laatste marathon, mooier wordt t niet.

Joke

248362086 219458230282597 5171590832780116343 n

schilder
floorever logo
hagenpoort logo
wartsila lang
ned air
papegaaij en tegelaar logo
aweka logo
sportinn logo